Op woensdag 14 mei vond een inspirerende bijeenkomst plaats van de Stichting Geschiedschrijving Delft. Gerrit Verhoeven vertelde over de Delftse invloedssfeer, die in hoogtijdagen reikte van Delfshaven tot de Leidschendam. Ingrid van der Vlis beschreef de lotgevallen van Belgische vluchtelingen in Delft tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hun opvang leidde tot geruzie over wie er in de stad aan de touwtjes trok, het gemeentebestuur of de nijverheid?
Verschenen: Doorgeven. Het verhaal van een Gronings verzetsgezin over de familie Dijkema. Een bijzonder project is hiermee afgerond. Als kleindochter van Piet Dijkema mocht ik dit verhaal opschrijven. Het verhaal over Reint Dijkema (1920-1944) die samen met zijn jongere broers Piet en Klaas Simon een knokploeg had. Deze KP Remco was verantwoordelijk voor een groot aantal overvallen op distributiekantoren. Ook de zware taak om de prominente NSB’er A.J. Elsinga te liquideren, gingen zij niet uit de weg.
Wat dit voor het hele gezin Dijkema betekende, komt in het boek aan de orde. Ook de periode na de oorlog komt aan bod, met alle twijfels en problemen met de verwerking die daarbij hoorden.
Tegelijk met dit boek verschijnt een Engelstalige versie opdat de kinderen van naar Canada verhuisde familieleden ook kennis kunnen nemen van de verzetsgeschiedenis van hun ouders.
Doorgeven. Het verhaal van een Gronings verzetsgezin 96 p., geillustreerd, ISBN 9789052945583
Op woensdag 16 april geeft Ingrid van der Vlis een lezing over Delft in de 19e en 20ste eeuw bij uitvaartvereniging De Laatste Eer. De uitvaartvereniging werd in 1931 als corporatie opgericht en is dit in de basis nog steeds. De Laatste Eer is een van de sponsors van het stadsgeschiedenisproject.
Woensdag 16 april 2014, 20.00 uur, De Laatste Eer
Delft in de 19e en 20e eeuw: Stad van techniek, toerisme en industrie.
Op 28 augustus 2013 werd het jubileumboek voor het Gemeentelijk Gymnasium Hilversum gelanceerd: “Ut semper sit in flore”, dat hij altijd mag bloeien. Het verslag van een school die al een eeuw lang groeit en bloeit, en dat terwijl de Hilversumse gemeenteraad er in 1913 eigenlijk maar weinig vertrouwen in had.
Elspeet, Fredeshiem en Giethoorn – afgekort tot Elfregi. Dat waren de plaatsen waar de Doopsgezinde Jongens- en Meisjesclub Zaanstreek sinds 1929 naartoe op kamp gingen. Wat ze bij Elfregi deden? Fietsen, zingen, discussieren, wandelen en kamperen. Stuk voor stuk activiteiten die ook bij de toen zeer populaire padvinderij (scouting) plaatsvonden. Tijdens de oorlogsjaren groeide het verlangen bij deze club aan te sluiten. Veel doopsgezinde kerkgemeenten startten na 1945 een Elfregi padvinders- of padvindstersgroep, ook in Haarlem. De geschiedenis van deze groepen van de Vereenigde Doopsgezinde Gemeente Haarlem komt in dit boek aan de orde. De groei van de verenigingen, maar ook de moeilijkheden in de jaren ’60 en het dreigende verval in de jaren ’70. Tot slot wordt de afnemende relatie met de kerk niet overgeslagen.
Opdrachtgever: Vereeniging Doopsgezinde Gemeente Haarlem, verschenen bij Uitgeverij Verloren.
Nederland = verenigingenland. Vanaf 1900 schoten ze als paddenstoelen uit de grond. Je stond nu eenmaal sterker als er een organisatie achter stond. Gezondheidszorg, armoedebestrijding, woningbouw, werkverschaffing, politiek – alles werd aanvankelijk via verenigingen geregeld. Ontspanning werd geleidelijk aan belangrijker, maar dan wel met een idealistisch sausje erover. Dus voetballen, wandelen, zingen of muziek maken onder socialistisch vaandel, katholiek kazuifel of protestantse vlag.
Verschillende facetten van het verenigingsleven komen in dit fotoboek aan de orde: de oprichting en de genoemde verzuiling, maar ook het innen van contributie, het vergaderen over van alles en nog wat, het zingen van een verenigingslid en het aanmeten van de juiste clubkleding.
