Stadsarchief Delft zet dagelijks één archiefschat in de schijnwerpers, een jaar lang. Historici Gerrit Verhoeven en Ingrid van der Vlis lichten beurtelings een verrassende, spannende, prachtige, lelijke of ontroerende bron uit de rijke collectie van het Delftse archief. Deze 365 verhalen verschijnen op de volledig vernieuwde website van het Stadsarchief. Wekelijks komt een van de archiefvondsten ook nog eens in de Delft op Zondag voor het voetlicht.
Een referendum als moderne oplossing voor politieke besluitvorming? De inwoners van Delft en Bolsward doen in 1952 al aan een referendum mee. Niet voor een lokaal onderonsje, maar om te stemmen over vergaande Europese samenwerking. In cultuurhistorisch magazine Delf (2018, nummer 3) schrijft Ingrid van der Vlis over de lokale trots die dit referendum in Delft teweegbracht: ‘De hele wereld kijkt naar u!’
Het beknopte naslagwerk van de complete Delftse geschiedenis is op 1 oktober bij Boekhandel Huyser ten doop gehouden. Wethouder Ferrie Forster ontving het eerste exemplaar, te midden van tientallen bezoekers. Na afloop signeerden Gerrit Verhoeven en Ingrid van der Vlis De kleine geschiedenis van Delft voor dummies, vanaf nu verkrijgbaar bij alle boekhandels.
Na het succes van twee dikke delen stadsgeschiedenis van Delft is er nu ook een naslagwerk op zakformaat. Wethouder Ferrie Forster ontving op 1 oktober bij boekhandel Huyser het eerste exemplaar van De kleine Geschiedenis van Delft voor Dummies. Voor wie niet van dikke boeken houdt, maar wèl alles wil weten over de historie van de stad.
Weeshuis: ouderwetse toestand of moderne jeugdzorg? Deze vraag beantwoordt Ingrid van der Vlis op 15 september bij afdeling Delft van het Vrouwennetwerk NVVH. Zij houdt daar een lezing over de rijke geschiedenis van jeugdzorg in Delft. Waar konden hulpbehoevende kinderen en weeskinderen in het verleden terecht, en hoe was de zorg daar geregeld? Aan de hand van veel beeldmateriaal vertelt zij over diverse opvangplekken als het Vondelingenhuis, het Weeshuis, het Meisjeshuis, het Tehuis voor Werkende Jongens en het Van Renswoudehuis.
Burgemeester Marja van Bijsterveldt ontvangt op 8 juni 2017 het eerste exemplaar van ’t Weeshuys binnen Delft. Jeugdzorg in vele gedaanten, geschreven door Ingrid van der Vlis in opdracht van de Fundatie van Renswoude te Delft. Samen met historische vereniging Delfia Batavorum organiseert de Fundatie van Renswoude een feestelijke avond over Wezenzorg in vele gedaanten. Historici Bas van der Wulp, Gerrit Verhoeven en Ingrid van der Vlis nemen u mee in de wereld van de zorg voor ontheemde en verweesde kinderen. Na afloop is het rijkgeillustreerde boek voor de eenmalige introductieprijs van 15 euro verkrijgbaar, vanaf 9 juni is het in de boekhandel te koop voor 18,50 euro.
Graag tot ziens op 8 juni 2017, De VAK, Westvest 9, aanvang 20.00 uur, toegang gratis.
Bier, Willem van Oranje, Delfts blauw, de Gist- en Spiritusfabriek en de Technische Universiteit: de geschiedenis van Delft samengevat in een paar steekwoorden. Voor wie geen trek heeft in twee kloeke delen Geschiedenis van Delft, met samen ruim 1.000 pagina’s, komt er een oplossing! Aan het eind van de zomer van 2017 verschijnt De kleine geschiedenis van Delft voor Dummies. Gerrit Verhoeven en Ingrid van der Vlis zullen ook in deze stadsgeschiedenis alle belangrijke ontwikkelingen uit de doeken doen, maar beperken zich wel tot een pocket met een handzaam binnenzakformaat.
De Voor Dummiesboeken zijn wereldwijd een begrip. Uitgeverij BBNC heeft de populaire serie uitgebreid met een aantal boeken over historische Nederlandse steden. Eerder verschenen onder meer al kleine geschiedenissen van Amsterdam, Rotterdam en Leiden voor Dummies. De geschiedenis in een notendop voor een vriendelijke prijs van 8,99 euro.
In de media: Nieuwssite In de buurt kijkt uit naar de Dummies.
Een haat-liefdeverhouding of misschien beter nog een ‘vechthuwelijk’, zo lijkt de relatie tussen de oude Gistfabriek en de stad Delft rond 1900 het best te omschrijven. De twee zochten elkaar in het verleden altijd weer op en hadden veel gelijke belangen, maar vochten ook menig robbertje uit. Op de landelijke Seniorendag van DSM in Delft op 8 november 2016 vertelde Ingrid van der Vlis aan een publiek van ongeveer 300 toehoorders over die soms moeizame relatie.
Voor de geschiedenis van het Weeshuis der Gereformeerden zoekt Ingrid van der Vlis ooggetuigen. Wie heeft er foto’s van een van de panden van het weeshuis of van het leven binnen de instelling? Het Weeshuis begon in het voormalige Barbaraklooster aan de Oude Delft, maar kreeg in 1910 nieuwbouw aan het Koningsplein. Toen dit pand te groot bleek, verhuisden de wezen naar Oude Delft 137-139. Vanaf 1952 stond de instelling daar bekend als het Tehuis voor Werkende Jongens. Het gebouw voldeed niet meer en rond 1968 verrees er nieuwbouw aan de Bieslandsekade. Het Van Renswoudehuis zou daar tot 1975 blijven functioneren.
Om ooggetuigen op te sporen, verschenen berichten in de Delft op Zondag en de Delftse Post. Omroep West besteedde op 7 juni 2016 in het programma Debby en haar mannen aandacht aan de oproep.
In opdracht van de Stichting Fundatie van de Vrijvrouwe van Renswoude te Delft doet Ingrid van der Vlis historisch onderzoek naar de geschiedenis van het Weeshuis in Delft. Eeuwenlang werden in deze instelling weeskinderen en vondelingen opgenomen, terwijl Delft ook andere organisaties kende waar wezenzorg werd verleend: het Meisjeshuis, het R.-K. Weeshuis en de Fundatie van Renswoude. Hoe verhielden de verschillende instellingen zich tot elkaar en wat merkten de kinderen daarvan? De aan hen verleende zorg zal in het onderzoek centraal staan. Welke kinderen kwamen in het Weeshuis en waarom heette dit vanaf de negentiende eeuw het Weeshuis der Gereformeerden? Gezocht zal worden naar zoveel mogelijk persoonlijke verhalen, zowel van weeskinderen en andere inwoners als van personeel en bestuurders. Het onderzoek resulteert in 2017 in een boek.
’t Weeshuys binnen Delft. Jeugdzorg in vele gedaanten (Delft 2017) ISBN 9789090303246 – 220 p., rijk geillustreerd, 18 euro (alleen nog antiquarisch verkrijgbaar)
Delft had eeuwenlang een haven op zo’n vijftien kilometer afstand van de stad: Delfshaven. Deze satelliethaven was zeer nuttig toen Delft er een VOC kamer kon vestigen. Het op afstand besturen van een nederzetting bleek soms lastig werkbaar. Delfshaven werd aan het begin van de 19e eeuw zelfstandig, maar werd aan het eind van diezelfde eeuw zonder veel ophef door Rotterdam geannexeerd.
Na haar studie Maatschappijgeschiedenis werkte Ingrid van der Vlis als a.i.o. aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Met veel plezier werkte zij daar aan haar proefschrift over armoede en armenzorg in het zeventiende-eeuwse Delft, mogelijk door de zeer rijke archieven van de Delftse Kamer van Charitate. Vooral de reconstructie van de levens van honderden arme gezinnen gaf veel voldoening. Wie waren zij? Wanneer ontvingen zij bedeling, en hoeveel kregen zij dan? En hoe gingen zij zelf om met de armenzorg?
Het lukte op deze manier om de bedeelden en hun gezinnen een stem te geven en om verder onderzoek naar de onderste regionen van de maatschappij mogelijk te maken. Het historisch onderzoek en het schrijven daarover smaakten naar meer. Ingrid van der Vlis besloot daarom na haar promotie verder te gaan op dit pad, met het door haar opgerichte Historisch Onderzoeksbureau Tijdelijk.
Verschenen bij uitgeverij Prometheus, uitverkocht en alleen nog tweedehands verkrijgbaar.
De Stationsbuurt in Delft bestaat niet meer. De wijk is afgebroken om de langverwachte ondertunneling van het spoor mogelijk te maken. De afbraak hing al lang in de lucht. Buurtbewoners stapten daarom in 2000 naar het gemeentearchief met de vraag of de geschiedenis van hun geliefde buurt opgetekend kon worden. Ingrid van der Vlis dook vervolgens het archief in en vond zeer veel materiaal over deze buurt die met recht “Delft in het klein” genoemd mag worden. Zeventiende-eeuwse stadsuitbreiding, luxe woningbouw en arbeiderswoningen, industrie en middenstand – alles kwam in de Stationsbuurt voor. Buurtparticipatie zorgde op deze wijze voor een mooi document over deze unieke wijk.
Uitgave van gemeentearchief Delft. Uitverkocht, alleen nog tweedehands verkrijgbaar.
Poptahof was de eerste hoogbouwwijk van Delft. Acht enorme flatgebouwen die begin jaren ’60 in de weilanden verrezen. Met de 1000 woningen die daar gereed kwamen, zou de woningnood in één klap beteugeld kunnen worden. Daarbij had de woningbouwvereniging het idee dat leven in een flat vanzelf tot gemeenschapsgevoel zou leiden. Dat laatste bleek lastig. Gehorige woningen, kapotte verwarmingen, verstopte stortkokers… het waren kinderziektes die vooraf niet voorzien waren. Hoewel vele gezinnen met plezier in de Poptahof woonden, trokken er ook vele in de loop van de jaren ’70 en ’80 weer uit. De flats werden sindsdien wisselend bewoond door gastarbeiders, vluchtelingen en studenten. In 2006 startte een drastische renovatie, waarbij juist de flats bleven staan en de leefbaarheid op andere manieren terug gewonnen zou worden. Die flats vormen ook nu nog het hart van de vernieuwde Poptahof, nog steeds een buurt vol idealen.
Enkele Delftse burgers richtten in 1907 een woningbouwvereniging op, genaamd De Goede Woning. Hun eerste actie was het laten bouwen van 32 woningen in de Vermeerstraat. Het lijkt een bescheiden resultaat, maar geldt als belangrijk pionierswerk. Het waren de eerste Woningwetwoningen van Delft.
Bewoners mevrouw H.E. Fraase Storm-Van de Werken en mijnheer Th.G.A. Eekhout deden historisch onderzoek naar de geschiedenis van hun straat. Ingrid van der Vlis nam op verzoek van de huidige woningbouwvereniging Woonbron Delft de eindredactie op zich.
In de jaren ’50 verrees in Delft een bijzondere wijk: met de eerste flat in de stad en volgens het principe ‘van de wieg tot het graf’. Die Delfgaauwse Weye had het allemaal: kinderopvang op de begane grond, bejaardenverzorging op de eerste twee verdiepingen, chique flatwoningen daarboven voor gezinnen en zowel een kleuterschool als mortuarium in de directe nabijheid. Ondanks vergrijzing van de bewoners en de toenemende overlast van rijksweg A13 bleef de wijk een bijzondere plek. Eigenaar Woonbron zag dit in en zette eind jaren ’90 in op een volledige herstructurering. Bij de oplevering van de vernieuwde wijk verscheen dit historische overzicht over de ontstaansgeschiedenis van Die Delfgaauwse Weye.
Opdrachtgever: Woonbron Delft
